Με αφορμή τα σημερινά γενέθλια του Θρύλου μας, εγκαινιάζουμε τη στήλη για να ευχηθούμε στον Απόλλωνα μας χρόνια πολλά αλλά κυρίως… χρόνια γεμάτα περηφάνια!

Εξάλλου αυτή είναι η μεγάλη μας διαφορά από τις υπόλοιπες ομάδες που αυτοαποκαλούνται «μεγάλες» ή προσπαθούν να κερδίσουν κάποια επίθετα όπως π.χ. «Θρύλοι», «Βασίλισσες», «Αυτοκράτορες», «Μεγάλες Κυρίες», «Λαοί». Θρύλοι στα κάλπικα, αυτοκράτορες – πιόνια στο σκάκι της διαφθοράς, βασίλισσες αποκαθηλωμένες, πρώην κυρίες που κατάντησαν να εκδίδονται στον καθένα για ένα κομμάτι… ψωμί, λαοί, κουνέλια… ελέφαντες και άλλα πολλά…

Μετράνε τις μεγαλοσύνες, ο καθένας ανάλογα με το πως του συμφέρει. Ανάλογα με τον κόσμο, έστω και αν αυτός ο κόσμος δεν υπάρχει πλέον ούτε καν στους εκλογικούς καταλόγους. Σε αριθμούς τίτλων, έστω και αν η πλειοψηφία τους κατακτήθηκαν πριν τον Μακάριο τον Α’ σε «διοργανώσεις – τουρνουά» των 5 ομάδων. Και φυσικά υπάρχουν και οι «θρύλοι» που διαχρονικά προσφέρουν σε αυτό τον τόπο τα μέγιστα, διδάσκοντας τη διαφθορά, την ανηθικότητα, τη βρωμιά και τη δυσωδία.

Η καθιέρωση του σημερινού εορτάζοντα στους μόνιμους πρωταγωνιστές τουλάχιστον από τα μέσα της δεκαετίας του ’80, ενοχλεί πάρα πολλούς. Για αυτό και προσπαθούν με νύχια και με δόντια να τον αμφισβητήσουν, κάτι όμως που είναι αδύνατο, αφού η κοινή γνώμη που αποτελείται από τους απλούς υγιείς φιλάθλους, τους αποστομώνει εμφαντικά.

Ο Απόλλωνας κύριοι, αποτελεί ΦΑΡΟ. Είναι ίσως μία από τις τελευταίες ελπίδες για να ορθοποδήσει το δύσμοιρο κυπριακό ποδόσφαιρο, όπως όλοι αρέσκονται να το αποκαλούν έτσι, αλλά πολύ λίγοι ενδιαφέρονται να αλλάξουν κάτι. Αντί αυτού γίνονται καθημερινά συνένοχοι και συνεργοί στο αποτελείωμα του.

Από την πρώτη μέρα και τους λόγους της ίδρυσης του -που δεν ήταν άλλοι από το να απελευθερώσουν την Κύπρο μας από τον αγγλικό ζυγό-, μέχρι και σήμερα, ο Απόλλωνας διδάσκει. Ο αυθεντικός Θρύλος της Κύπρου, κέρδισε τον πρώτο του τίτλο πριν καν αγωνιστεί σε γήπεδα. Ήταν ο τίτλος του «Θρύλου» που του απέδωσαν οι κατακτητές αλλά και οι αρχηγοί της ΕΟΚΑ, για τους αγώνες τους σε ανηφοριές και σε μονοπάτια. Από τότε μέχρι και σήμερα, ο Απόλλωνας προσφέρει αδιάκοπα στα Εθνικά, πολιτιστικά, κοινωνικά και αθλητικά δρώμενα της Κύπρου, ακολουθώντας ένα μοναχικό και δύσκολο δρόμο.

Ένα δρόμο που ποτέ δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα κομματικών μηχανισμών ή με χρυσά δισκοπότηρα μοναστηριών, ούτε με ανοικτές πόρτες από υπουργικά συμβούλια ή αποφάσεις που λαμβάνονται σε σκοτεινά καταγώγια του υπόκοσμου. Ο δρόμος του Απόλλωνα ήταν και είναι πάντα στρωμένος με αγκάθια. Αυτή είναι η μοίρα των μοναδικών, των πρωτοπόρων, των γνήσιων και αυθεντικών. Διότι η παρουσία τους και μόνο, υπενθυμίζει καθημερινά στους υπόλοιπους τη δική τους μιζέρια και ανυπαρξία.

Χρόνια πολλά Θρύλε μου, με υπομονή, αντοχή και δύναμη. Αυτά μόνο χρειάζεσαι, μαζί με τη στήριξη των χιλιάδων οπαδών σου. Όλοι εμείς που είχαμε την ευλογία να γεννηθούμε Απολλωνίστες, γιορτάζουμε σήμερα μαζί σου τις αξίες που κινδυνεύουν να χαθούν από αυτή την κοινωνία. Με αυτές θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε και είμαστε βέβαιοι πως αυτές θα επικρατήσουν στο τέλος.

Το φως είναι πάντα πιο δυνατό από το σκοτάδι, το καλό από το κακό, το τίμιο από το άτιμο, ο Απόλλωνας από τους υπόλοιπους…