Ανέκαθεν υπήρχε η τάση για διχόνοια στις τάξεις των οπαδών του Απόλλωνα.

Φέτος ξεκίνησε με τους μισούς να υποστηρίζουν την διοίκηση και τους άλλους να την κατηγορούν.

Οι μεν έλεγαν ότι διανύουμε μία από τις καλύτερες περιόδους της ιστορίας μας με πρωταγωνιστικές πορείες και διακρίσεις στην Ευρώπη, και οι δε ότι δεν γίνονται μεταγραφές και πως ο πρόεδρος δεν ενισχύει όπως πρέπει την ομάδα. Η γκρίνια πήγαινε σύννεφο στα κοινωνικά δίκτυα.

Μετά τις τελευταίες μεταγραφές το κλίμα άλλαξε και όλοι είναι χαρούμενοι. Ωστόσο οι πρώτοι προκαλούν τους δεύτερους που πλέον κρύφτηκαν πίσω από το καβούκι τους. Τους καλούν να βρουν κάτι άλλο να κριτικάρουν, ειρωνικά, αφού το θεώρημα πως δεν γίνονται μεταγραφές πλέον δεν υφίσταται.

Τις τελευταίες ημέρες συνεχίζουν τις προτροπές προς αυτούς που γκρίνιαζαν τόσο καιρό, να αγοράσουν το εισιτήριο διαρκείας τους λέγοντας τους πάνω κάτω αυτά που είπαμε κι εμείς.

Ότι δηλαδή, η διοίκηση προχώρησε στην ενίσχυση της ομάδας αλλά τα 700-800 διαρκείας δεν είναι αντιπροσωπευτικός αριθμός για τον Απόλλωνα. Η διοίκηση έκανε το καθήκον της αλλά οι οπαδοί όχι.

Γενικότερα υπάρχει μια κούραση. Θέλουν ας κάνουν, θέλουν ας μη κάνουν.

Όσοι θέλουν να είναι κοντά στην ομάδα ας είναι. Οι υπόλοιποι θα έρθουν τον Μάιο στους πανηγυρισμούς.