Το αρνητικό ξεκίνημα της ομάδας μας στο φετινό πρωτάθλημα έχει επηρεάσει αφάνταστα την ομάδα μας η οποία έχει απωλέσει την αυτοπεποίθηση και την πίστη της ως προς τις νίκες.

Τι επίπτωση έχει αυτό σε έναν ποδοσφαιριστή; Πώς επηρεάζει αυτό την αυτοπεποίθηση του και τη σιγουριά που νιώθει ακόμη κι όταν πρέπει να κάνει τα απλά, δηλαδή να πασάρει, να κάνει τάκλιν ή να σουτάρει;

Πώς μπορεί να πάρει ενστικτώδεις αποφάσεις πλέον έχοντας απωλέσει οποιαδήποτε πίστη στον εαυτό του, από τη στιγμή που θα είναι πάντα ένας από τους παίκτες που συμμετείχαν σ΄ άυτο το αρνητικό ξεκίνημα;

Ενώ μία ήττα μπορεί εύκολα να ξεχαστεί -ή και να δικαιολογηθεί με ατυχία, ένα ατομικό λάθος ενός συμπαίκτη ή μια διαιτητική απόφαση- αυτή κόντρα στην Αελ δεν είναι μια τέτοια ήττα. Αυτή ήταν μια ήττα που οδηγεί σε πολλούς αρνητικούς συνειρμούς.

Ή οδηγεί σε έντονες συζητήσεις ανάμεσα σε παίκτες και οπαδούς σε διάφορα σημεία της πόλης.

Πιθανώς αυτές να ξεκινούν με ένα σχόλιο που θα γίνει φωναχτά σε ένα σούπερ μάρκετ ή με κάτι που θα πει κάποιος προς έναν παίκτη που θα είναι για βόλτα με τον γιο του ή την κόρη του.

Μια ήττα πρέπει να είναι μια έντονη, όχι για καλό, εμπειρία με κάθε είδους πρόκληση από εκεί και πέρα – μεγάλα ερωτήματα που θέλουν απαντήσεις, όπως για παράδειγμα το πώς μπορεί να είναι μια σεζόν έπειτα από ένα τόσο άσχημο ξεκίνημα ή πώς μπορεί να συμβιβαστεί ή να αντιδράσει μια ομάδα που θα έχει πλέον στο ιστορικό της έναν τέτοιο ανεξίτηλο λεκέ. Αυτά είναι βαθιά θέματα.

Οι παίκτες του Απόλλωνα θα πουν όλα τα σωστά πράγματα απαντώντας και θα φαίνονται, επειδή είναι, βαθύτατα πληγωμένοι. Θα πουν ότι θέλουν να επανορθώσουν, να ξεπληρώσουν το χρέος τους στους οπαδούς και θα αναφερθούν στη μεγάλη ανάγκη για ενότητα. Θα εννοούν, φυσικά, κάθε λέξη από όσες θα πουν.

Θα θέλουν να ξεπλύνουν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα τους εαυτούς τους και να πραγματοποιήσουν εμφανίσεις που θα δείχνουν την απόλυτη δέσμευση, αφοσίωση τους.

Θα θέλουν να ιδρώσουν, να ματώσουν, να τα κάνουν όλα σωστά και όσο το δυνατόν πιο σύντομα.

Οι παίκτες, όμως, δεν μπορούν να βγάλουν τις ήττες τόσο εύκολα από το “σύστημα” τους.

Δεν υπάρχει τρόπος άμεσης αποτοξίνωσης από τη ντροπή.