Ο προδιαγραφόμενος αποκλεισμός από το κύπελλο υλοποιήθηκε χθες, σε ένα «αγώνα» που οποιοσδήποτε προσπαθήσει να τον αναλύσει με αγωνιστικούς όρους, απλά θα κοροϊδεύει τον εαυτό του. Η διαιτησία και η θεατρίνοι με τα κίτρινα που καθόρισαν το αποτέλεσμα του πρώτου αγώνα, συνέχισαν από εκεί που έμειναν για άλλα 90 λεπτά (στο γήπεδο ούτε καν 30) και η ιστορία θα καταγράψει τον δεύτερο… φιλικό τελικό της τελευταίας δεκαετίας.

Αυτό είναι το ποδόσφαιρο μας, ας το χαίρονται οι πατρόνοι της διαφθοράς και οι λίγοι ανεγκέφαλοι οπαδοί που πανηγυρίζουν κάθε χρόνο κάλπικους τίτλους, προκρίσεις και επιβραβεύσεις «καλών υπηρεσιών».

Όσον αφορά την ομάδα μας και το χθεσινό «αγώνα», λίγα μπορούμε να πούμε. Μια κουρασμένη και αποδεκατισμένη ομάδα, που είχε να αντιμετωπίσει το διαμορφωμένο από τη διαιτησία σκορ του πρώτου αγώνα, το χρονόμετρο, το «θίασο Κακουράτου», τη σχολή καράτε “Yellow Rabbits” , τα με ορμόνες ανεπτυγμένα «ball boys» και την ανοχή ενός διαιτητή, σαφώς πιο άνετο από τον «κύριο» του πρώτου αγώνα, αφού είχε να κάνει μόνο διαχείριση του σκορ.

Η στήλη δεν έχει σκοπό να κρύψει τα δικά μας προβλήματα και λάθη μιας ολόκληρης χρονιάς κάτω από το χαλί. Είναι εκεί και αυτονόητα και εξάλλου καλύτερα να αναμένουμε το τέλος της αγωνιστικής περιόδου. Όμως δεν μπορεί να ανεχθεί τη λάσπη από πολλούς και διάφορους που περίμεναν στη γωνιά. Άλλο η απογοήτευση και η επιβεβλημένη κριτική και άλλο ο μηδενισμός και η καθοδηγούμενη επίθεση σε όλους και όλα.

Ας μην γινόμαστε και εμείς πιόνια ενός καλοστημένου συστήματος προπαγάνδας που ελέγχεται από το «βαθύ κράτος» της «μανιταρούπολης», όπου ο απόλυτος τους στόχος είναι να μας εξοντώσουν αφού αποτελούμε την μοναδική πραγματική απειλή στα σχέδια τους. Όλοι οι υπόλοιποι, ένας-ένας κάθε χρόνο, δηλώνουν υποταγή με ανταλλάγματα τις… ανάγκες της κάθε στιγμής. Μια παρέα είναι όλοι, που κάθε Μάη κορδώνουν και το μόνο που δεν μπορούν να λένε με περηφάνια είναι το… «μαζί τα φάγαμε».

Όσο λοιπόν οι οπαδοί όλων των ομάδων της Κύπρου το ανέχονται και γίνονται συνένοχοι σε αυτό το θέατρο, προσωπικά θα εξακολουθώ να δηλώνω περήφανος οπαδός της μοναδικής ομάδας που πραγματικά μάχεται κατά του κατεστημένου.

Γι’ αυτό και χθες, μετά τη δεύτερη παράσταση του «Ξαπλώνετε γειτόνοι», πραγματικά δεν ένοιωθα στεναχώρια, αλλά για μια ακόμη φορά περηφάνια για το Θρύλο και οίκτο για όλους τους υπόλοιπους…

– Ο Σοφός