Ένας εκ των κορυφαίων προπονητών του κόσμου είπε κάποτε…

“Εάν δεν μπορείς να μας στηρίζεις όταν χάνουμε, μην μας υποστηρίζεις όταν νικάμε”.

Αυτή η φράση μου έφερε στο μυαλό αυτό που ζούμε φέτος με τον Απόλλωνα. Ενώ βρίσκεται στην κορυφή και παρά τις απουσίες και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, βλέπουμε τον κόσμο της ομάδας να μην την επιβραβεύει. Φαίνεται ότι δεν εκτιμούν πως η ομάδα είναι στην πρώτη θέση. Νομίζουν πως παίζει μόνη της στο πρωτάθλημα.

Ο κόσμος του Απόλλωνα ίσως να είναι ο καλύτερος στο να χωρίζεται σε στρατόπεδα. Δυστυχώς επικρατεί μια διαχρονική διχόνοια.

“Δεν είναι καλός ο ένας”, “είναι λίγος ο άλλος”, “έπρεπε να πάρουμε παίκτη στην επίθεση”, “θέλουμε παίκτη στην άμυνα”, “θέλουμε στο κέντρο”, θέλουμε τερματοφύλακα”, “πρέπει να παίζουμε με άλλο σχήμα”, “να μην παίζουμε αμυντικά”, να παίζουμε αμυντικά όταν πρέπει”, “να μην παίζουμε κατενάτσιο”, “είμαστε από τη φύση μας επιθετική ομάδα”, “οι άμυνες κερδίζουν τα πρωταθλήματα” και πολλά άλλα. Μπορώ να συνεχίσω μέχρι αύριο.

Όπως είπε και ο σύνδεσμος στην τελευταία του ανακοίνωση: “Πρέπει να σφίξουμε τις γροθιές μας, να συσπειρωθούμε και να σταθούμε ασπίδα γύρω από την ομάδα και την μεγάλη αυτή ιδέα μέχρι το τέλος της χρονιάς όπου και ελπίζουμε ότι θα δικαιωθούμε”. ΝΑ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ.

ΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ, ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΤΗΝ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΠΑΡΟΥΜΕ!

ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΤΕ, ΜΗΝ ΑΣΧΟΛΕΙΣΤΕ ΑΛΛΟ όπως είπε κάποτε και ο Bill Shankly!

Όπως είμαστε κοντά όταν κερδίζουμε, πρέπει να είμαστε ακόμη πιο κοντά όταν χάνουμε.

Απόλλων στα εύκολα, ΑΠΟΛΛΩΝΑΡΑ στα δύσκολα.