Ότι θα είχε δύσκολο ξεκίνημα η ομάδα μας στην τρέχουσα αγωνιστική περίοδο ήταν γνωστό με το άκουσμα της κλήρωσης. Ταυτόχρονα ήταν πιθανό να προκύψουν βαθμολογικές απώλειες έχοντας να αντιμετωπίσουμε κατά σειρά εκτός έδρας την Ομόνοια, την ΑΕΚ και την Ανόρθωση.

Οι 4 βαθμοί θα μπορούσαν να ήταν 5 ή και 7, αλλά αυτό δεν μπορεί να καλύψει το τεράστιο κενό το οποίο διαπιστώνεται διά γυμνού οφθαλμού στον άξονα.

Εκεί όπου η ομάδα μας νοσεί και δείχνει ευάλωτη, τόσο ανασταλτικά αλλά πολύ περισσότερο δημιουργικά.

Ναι συμφωνούμε ότι από τα άκρα η ομάδα είναι κίνδυνος θάνατος, ωστόσο ο «άφαντος» άξονας αποτέλεσε καίριο πλήγμα στην ανάπτυξη και στην συνοχή της ομάδας μας.

Κι αυτό δεν έχει να κάνει με τα πρόσωπα τα οποία αγωνίζονται στις θέσεις 6 και 8, αλλά στην θέση πίσω από τον φουνταριστό.

Είναι διαφορετικό το 6 και το 8 να κόβουν και να μοιράζουν παιχνίδι και διαφορετικά ο δημιουργικός μέσος σου να δημιουργεί παιχνίδι.

Σκεφτείτε τον Φώτη του 2017 και 2018 και τον Ντα Σίλβα του 2016 και 2017.

Πλέον η ομάδα δεν παίρνει για την ωρα βοήθειες από τον αρχηγό λόγω του τραυματισμού του αλλά και του ότι δεν βρίσκεται σε καλή αγωνιστική κατάσταση.

Επίσης ο Μάρκοβιτς είναι σκιά του καλού του εαυτού, ενώ ο Φακούντο Περέιρα είναι συνεχώς παροπλισμένος από προβλήματα τραυματισμού.

Συνεπώς η ομάδα μένει για την ώρα εκτεθειμένη στη θέση 10 και θα πρέπει να ανακατέψουμε την τράπουλα για να βρεθεί η λύση.

Μιλάμε για ένα πολύ δυνατό σύνολο, με 1 -2 κτυπητές αδυναμίες με τις οποίες θα πρέπει να πορευτούμε μέχρι τον Ιανουάριο κι ακολούθως να γίνουν οι απαραίτητες διορθώσεις.