Ο Μόντσι αποκάλυψε κάθε πτυχή τής δουλειάς του στο επίσημο κανάλι της Σεβίλλης στο Youtube, αποδεικνύοντας την πολυπλοκότητα αλλά και την δυσκολία τού να είσαι τεχνικός διευθυντής.

Όντας είκοσι χρόνια στη θέση τού τεχνικού διευθυντή (18 στην Σεβίλλη και 2 στη Ρόμα), με αναρίθμητες επιτυχίες αλλά και πολλές απογοητεύσεις, ο Μόντσι αποφάσισε εν μέσω καραντίνας, να μας μάθει έστω ένα μέρος από τις εργασίες που γίνονται πίσω από τις «κουρτίνες» μιας πολύ καλά οργανωμένης ομάδας. Σε 13 βίντεο των 13 λεπτών, ο Ισπανός προσπάθησε να εξηγήσει με πολύ αναλυτικό τρόπο πώς η Σεβίλλη ανακαλύπτει και αποκτά παίκτες, πώς είναι δομημένο το σύστημα ακαδημιών του συλλόγου αλλά και ποιοι παίρνουν τις τελικές αποφάσεις.

Φυσικά, υπάρχει και η άλλη πλευρά του νομίσματος, καθώς ο Μόντσι αποκάλυψε τόσα πολλά που μπορεί να χαρακτηριστεί μέχρι και… αφελής, δίνοντας σημαντικές πληροφορίες για τον οργανισμό της Σεβίλλης, που μπορεί εν δυνάμει να εκμεταλλευτεί κάποιος αντίπαλος.

Μοντέλο μεταγραφών
Ξεκινώντας, ο Μόντσι αποκάλυψε το μοντέλο που χρησιμοποιεί η Σεβίλλη, το οποίο ονομάζεται «mixed» και διαφέρει από το μοντέλο τού προέδρου αλλά και από το «αγγλικό» μοντέλο.

«Mixed»: Υπάρχουν τρεις μεταβλητές. Ο πρόεδρος είναι υπεύθυνος για το οικονομικό κομμάτι. Ο προπονητής επιλέγει ένα προφίλ ποδοσφαιριστή και όχι όνομα (π.χ.: αριστερό μπακ, με ταχύτητα και καλό άλμα) και τέλος ο τεχνικός διευθυντής επιλέγει τον ποδοσφαιριστή σύμφωνα με τις ανάγκες του προπονητή αλλά και τα διαθέσιμα χρήματα από τον πρόεδρο.
Μοντέλο προέδρου: Ο πρόεδρος είναι υπεύθυνος για όλα. Βάζει τα χρήματα και επιλέγει τους παίκτες που θα έρθουν και θα φύγουν.
«Αγγλικό» μοντέλο: Ονομάζεται αγγλικό καθώς εκεί παρατηρείται συνήθως. Σε αυτό το μοντέλο, ο προπονητής κινεί όλα τα νήματα στην ομάδα. Παράδειγμα η Άρσεναλ του Βενγκέρ και η Τσέλσι του Μουρίνιο.
Κεφάλαιο 1ο: Ο παράγοντας τύχη
Σε αυτό το πρώτο κεφάλαιο, ο Μόντσι εξηγεί πόσο σημαντικό είναι να μειωθεί μέχρι και να εξαλειφθεί ο παράγοντας τύχη. Πως όμως μειώνεις την τύχη στο ελάχιστο;

Ο Μόντσι δίνει απάντηση και σε αυτό. Σκληρή δουλειά και σωστή οργάνωση. Αυτοί είναι οι βασικοί κανόνες με τους οποίους εξαλείφεις τον παράγοντα τύχη. Για να μπορεί να επιτευχθεί αυτό στον απόλυτο βαθμό,ο τεχνικός διευθυντής πρέπει να είναι πιστός και δεμένος με τον προπονητή.

Κεφάλαιο 2ο: Οι βασικοί πυλώνες
Υπάρχουν τρεις βασικοί πυλώνες με τους οποίους ο σύλλογος μπορεί να ευημερεί και να φτάνει πάντα το μάξιμουμ των δυνατοτήτων του.

Ίδια κατεύθυνση, σχεδιασμός και ομαδικότητα.

Ίδια κατεύθυνση: Είναι πολύ σημαντικό, κάθε μέλος της ομάδας, από τον πρόεδρο και το συμβούλιο μέχρι τους γυμναστές και τους φυσιοθεραπευτές να έχουν ως στόχο μία και μόνο κατεύθυνση. Αυτή της επιτυχίας. Κάθε άνθρωπος μέσα στην ομάδα πρέπει να προσπαθεί πάντα για το καλύτερο και να μην υπάρχουν ημίμετρα.
Σχεδιασμός: Δεν πρέπει ποτέ να γίνονται αυτοσχεδιασμοί. Είναι εξίσου σημαντικό, η ομάδα να έχει προβλέψει για το κάθε εμπόδιο και να υπάρχει ένας «χάρτης» για το κάθε βήμα που πρέπει να γίνει.
Ομαδικότητα: Πρέπει οι εργασίες να μοιράζονται και είναι θεμελιώδες, ο τεχνικός διευθυντής να έχει μια ομάδα ατόμων που εμπιστεύεται και τον εμπιστεύονται με κλειστά μάτια.
Κεφάλαιο 3ο: Η ιστορία μιας μεταγραφής (Μέρος πρώτο)
Κάθε μεταγραφή ποδοσφαιριστή στην Σεβίλλη περνάει από πέντε στάδια.

Την παρακολούθηση, το ξεκαθάρισμα, τη δημιουργία προφίλ, τη διαπραγμάτευση και τέλος την προσαρμογή.

Από τον Ιούλη μέχρι και τον Δεκέμβριο κάθε χρονιάς, ο Μόντσι και η ομάδα του βάζουν σε εφαρμογή το σχέδιο «ακατέργαστη παρακολούθηση». Κάθε σκάουτερ αναλαμβάνει δύο με τρία πρωταθλήματα ή διοργανώσεις και κάθε εβδομάδα, φτιάχνει μια ιδανική ενδεκάδα με τους καλύτερους. Αυτό συμβαίνει αόριστα και χωρίς να παρακολουθούν ένα συγκεκριμένο παίκτη.

Με αυτόν τον τρόπο η βάση δεδομένων γεμίζει με ποδοσφαιριστές που μπορεί να απασχολήσουν αργότερα την ομάδα.

Κεφάλαιο 4ο: Η ιστορία μιας μεταγραφής (Μέρος δεύτερο)
Αφού όλη η ομάδα έχει ξεχωρίσει γύρω στους 500 ποδοσφαιριστές από όλο τον κόσμο, αρχίζει η ώρα του ξεκαθαρίσματος, ή αλλιώς η «παρακολούθηση παικτών δικτύου».

Αυτή η διαδικασία κρατάει από τον Ιανουάριο μέχρι και τον Ιούνιο και χωρίζεται σε ακόμα πέντε στάδια.

Κάθε παίκτης που έχει ξεχωρίσει στο πρώτο μέρος, παρακολουθείται εκτενώς.
Βάσει δυνατοτήτων, η ομάδα του Μόντσι κάνει το πρώτο ξεκαθάρισμα, κρατώντας υπόψιν περίπου 300 ποδοσφαιριστές. Η παρακολούθησή τους συνεχίζεται περίπου έξι με επτά φορές ακόμα, όλες από διαφορετικούς σκάουτερς.
Το σκάουτινγκ τού παίκτη ολοκληρώνεται όταν οι σκάουτερς τον έχουν παρακολουθήσει να αγωνίζεται σε διαφορετικές περιπτώσεις (εντός, εκτός, σε παιχνίδια με μικρότερο και δυνατότερο αντίπαλο και τέλος σε διεθνή παιχνίδια).
Πλέον, έχουν μείνει σχεδόν 150 παίκτες, οι οποίοι χωρίζονται σε κατηγορίες σύμφωνα με τα χαρακτηριστικά τους.
Τέλος, διαμορφώνεται μία τελική λίστα στην οποία υπάρχουν κατά μέσο όρο 15 παίκτες για κάθε θέση. Αυτοί οι ποδοσφαιριστές κατατάσσονται με φθίνουσα σειρά ανάλογα με τις δυνατότητές τους (ανάλυση στο πέμπτο κεφάλαιο).
Να σημειωθεί πως στη μέχρι τώρα διαδικασία, προπονητής και πρόεδρος δεν έχουν κανένα λόγο.

Κεφάλαιο 5ο: Συντονισμός στο μέγιστο
Σε αυτή τη φάση, ο Μόντσι και η ομάδα του πρέπει να συντονιστούν απόλυτα για να δημιουργήσουν την τελική λίστα με τη σωστή σειρά. Για να γίνει αυτό, προσμετρούν έξι παραμέτρους.

Φυσική κατάσταση, τεχνική, ψυχολογικό προφίλ, οικονομικές απολαβές, εκτιμώμενος χρόνος προσαρμογής, πιθανότητα μεγάλης μεταπωλητικής αξίας.

Αυτοί οι έξι παράμετροι θεωρούνται θεμελιώδεις για τον Μόντσι και είναι αυτές που κάνουν τη διαφορά.

Κεφάλαιο 6ο: Προφίλ
Μπαίνει στο πλάνο ο προπονητής (Μάιος-Ιούνιος), ο οποίος καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας ασχολούνταν αποκλειστικά με την προπόνηση και τους αγώνες της ομάδας.

Ο προπονητής μιλάει με τον τεχνικό διευθυντή και του δίνει τα προφίλ των ποδοσφαιριστών που χρειάζεται. Για παράδειγμα αν ο προπονητής χρειάζεται έναν επιθετικό, καλό στο ψηλό παιχνίδι, ο Μόντσι θα πρέπει να ξεχωρίσει ποιοι από τους επιθετικούς της τελικής λίστας είναι καλοί στο ψηλό παιχνίδι και να τους παρουσιάσει στον προπονητή.

Τέλος, γίνεται η εξής διαδικασία. Ο Μόντσι ρωτάει τον προπονητή αν γνωρίζει κάποιον από τους επιθετικούς που έχει ξεχωρίσει (σε αυτό το σημείο έχουν μείνει 6-7 παίκτες), αν ο προπονητής γνωρίζει ή του αρέσει κάποιος από αυτούς, ο παίκτης πάει αυτόματα στην κορυφή της λίστας, αν όχι, η επιλογή βαραίνει τον Μόντσι. Κάτι που συμβαίνει τις περισσότερες φορές. Αξίζει να σημειωθεί πως είναι επιλογή του Μόντσι να δίνει ένα… παραθυράκι στον προπονητή να επιλέξει τον παίκτη που προτιμά για να διατηρηθεί το καλό κλίμα.

Πηγή: repress.gr