Μετά από τους τίτλους τέλους μιας αγωνιστικής περιόδου, η κριτική είναι αναγκαία και αναπόφευκτη, όμως κάποτε αποτελεί και τον εύκολο τρόπο για να γινόμαστε αρεστοί. Αυτή η στήλη δεν θα ακολουθήσει τη… σίγουρη συνταγή, αφού πάντα θα προσπαθεί να βλέπει και την άλλη όψη του νομίσματος. Τα άλλα χρώματα εκτός του μαύρου και του άσπρου. Τα ποτήρι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο…

«Καταστροφική», «αποτυχημένη», «τραγική», «ακόμη μια άτιτλη» χρονιά… είναι μόνο κάποια από τα επίθετα που… παίζουν στους τίτλους των διάφορων ρεπορτάζ ενώ στα social media, κάποιες από τις απόψεις που εκφράζονται, απλά δεν γράφονται…

Ξεκινάμε λοιπόν, και αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι, θα δούμε και τις δύο όψεις του νομίσματος.

Αρχίζοντας από την εύκολη και ξεκάθαρη όψη, ναι… η χρονιά έκλεισε χωρίς την κατάκτηση κάποιου τίτλου και ειδικά αυτού που όλοι θέλουμε, δηλαδή του πρωταθλήματος. Η ομάδα στο τέλος έμεινε από δυνάμεις και έμψυχο υλικό, αποτέλεσμα του κακού προγραμματισμού του περασμένου καλοκαιριού και της μηδενικής ενίσχυσης του Γενάρη. Αν προσθέσουμε σε αυτά, την έλλειψη ηρεμίας και καθαρού μυαλού σε κρίσιμους αγώνες, τόσο εντός όσο και εκτός αγωνιστικού χώρου, σε συνδυασμό με τις αναμενόμενες τακτικές των διαιτητών και κάποιων ομάδων που επιλέγουν πότε και με ποιους θα αγωνίζονται, όλα μαζί έφεραν το αναμενόμενο προδιαγραφόμενο τέλος.

Από την άλλη όμως, ήταν μια χρονιά που παρά τα λάθη, την κούραση, τους πολλούς τραυματισμούς και τις ατέλειωτες δυσκολίες, διεκδικήσαμε το πρωτάθλημα μέχρι και δύο αγωνιστικές πριν το τέλος, φτάσαμε στα ημιτελικά του κυπέλλου (γνωστός ο τρόπος που έφερε τον αποκλεισμό), εξασφαλίσαμε για έβδομη συνεχή χρονιά την παρουσία μας στην Ευρώπη και κυρίως, πετύχαμε να μπούμε για τέταρτη φορά (και δεύτερη συνεχόμενη), στους ομίλους του Europa League, όπου στον πιο δύσκολο όμιλο της διοργάνωσης, μαζέψαμε επτά βαθμούς.

Στην τελική, ο καθένας μπορεί να βλέπει το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο. Προσωπικά το βλέπω μισογεμάτο. Αυτό που αναμένω από τον πρόεδρο και τη διοίκηση μας είναι μόνο ένα πράγμα: Να πεισμώσουν. Όταν πεισμώσει η διοίκηση, αυτό θα έχει αντίκτυπο παντού, από τον προπονητή, τους ποδοσφαιριστές, μέχρι και τον τελευταίο οπαδό.

Θέλω τον πρόεδρο Νίκο Κίρζη να κάνει τη δική του προσωπική υπέρβαση. Σε αυτά τα επτά χρόνια πέτυχε πάρα πολλά που δεν χρειάζεται να τα επαναλαμβάνουμε. Έμεινε μόνο ένα πράγμα, αυτό που θα οδηγήσει τον Απόλλωνα μας στην κορυφή του κυπριακού ποδοσφαίρου. Δεν περιμένω να κτίσει την τέλεια ομάδα. Το ξανάκανε και αποδείχτηκε πως δεν ήταν αρκετό. Δεν περιμένω κάποια οικονομική εξυγίανση. Τα νούμερα είναι εκεί, ξεκάθαρα και με διαφάνεια. Δεν περιμένω καταξίωση στην Ευρώπη. Και αυτό έγινε και θα συνεχίσει να γίνεται. Δεν περιμένω να βάλει πιέσεις για το νέο γήπεδο. Πήρε και αυτό το δρόμο του και υλοποιείται. Ούτε περιμένω να ξαναφέρει την περηφάνια στον Απολλωνίστα όπως είπε στην πρόσφατη συνέντευξη του. Το κατάφερε και αυτό στον μέγιστο βαθμό.

Αυτό που περιμένω, είναι να μπει δυναμικά και να διαλύσει το τελευταίο εμπόδιο που μας κρατά διψασμένους για τόσα χρόνια. Περιμένω να σταματήσει να ανέχεται τον κάθε μιζαδόρο, απατεώνα, μπατίρη και τυχοδιώκτη, να βάζει φρένα στα όνειρα μας. Τον θέλω πιο δυναμικό και αποφασιστικό για να διαλύσει τη βρωμιά και δυσωδία που καταστρέφει το ποδόσφαιρο μας. Να κάνει τις κατάλληλες συμμαχίες, να κινήσει νήματα, να βάλει τους κατάλληλους ανθρώπους στα ανάλογα πόστα. Να κάνει ότι περνά από το χέρι του για να διασφαλίσει την προστασία του θρύλου μας. Ο Απολλωνίστας δεν θέλει εύνοια, ιδιαίτερη διαχείριση ή χάρες από κανένα. Απαιτεί μόνο ισότιμη αντιμετώπιση από όλους όσους εμπλέκονται στο χώρο: Από διαιτητές μέχρι δικαστικές, ομοσπονδίες, αντιπάλους, μέσα μαζικής ενημέρωσης, τους πάντες.

Αν κάποια στιγμή το καταφέρουμε, τότε δεν θα έρθει μόνο ένα πρωτάθλημα, αλλά πολύ μεγαλύτερες διακρίσεις σε όλα τα επίπεδα. Οι καταιγίδες είναι παροδικές. Όσο και αν επιμένουν, ο ήλιος θα λάμψει ξανά στον ορίζοντα!