Ως λάτρης του αθλήματος, κάθισα ψες να δω τον τελικό κυπέλλου Κύπρου χωρίς άγχος, αφού η ομάδα μου δεν συμμετείχε μετά το δίκαιο αποκλεισμό της στα ημιτελικά. Καναπέ, πίτσα, μπυρίτσα, χαλαρά και light… και αρχίζει το υπερθέαμα. Οι δύο φιναλίστ από νωρίς απέδειξαν πως δίκαια έφτασαν στον τελικό. Μπροστά σε ένα εκπληκτικό κοινό 20.000 θεατών που δεν σταματούσαν λεπτό να σπρώχνουν τις ομάδες τους προς τη νίκη, ξεδίπλωσαν τις αρετές τους από το πρώτο λεπτό, με αποτέλεσμα να παρακολουθήσουμε τον καλύτερο ίσως τελικό του τελευταίου αιώνα.

Η ΑΕΛ ήθελε να ξεπλύνει τη ντροπή από τις πρόσφατες εύκολες φετινές ήττες στο πρωτάθλημα από τον ΑΠΟΕΛ και να αποδείξει πως ήταν μικρές κακές παρενθέσεις στην απίστευτη φετινή της πορεία. Ο ΑΠΟΕΛ από την άλλη, ήθελε να αποδείξει πως δεν ήταν τυχαία η κατάκτηση του φετινού πρωταθλήματος, όπως φυσικά και όλες οι προηγούμενες.

Έτσι λοιπόν, απολαύσαμε ένα υπέροχο αγώνα με πάθος, ένταση, τεχνική, ταχύτητα, αυτοματισμούς, ευκαιρίες, γκολ και αγωνία, μέχρι το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή. Ένας τελικός -διαφήμιση του ποδοσφαίρου και του fair play– που είχε ότι αναζητεί ένας αγνός ποδοσφαιρόφιλος.

Όσον αφορά τη διαιτησία, απλά ρεσιτάλ. Απόδειξη πως όταν καίει το σίδερο, οι Κύπριοι διαιτητές μπορούν να αντεπεξέρχονται άψογα, ανεξάρτητα από την πίεση πριν και κατά τη διάρκεια ενός τόσο σημαντικού αγώνα.

Επίσης δεν μπορώ να μη σταθώ στην πρωτόγνωρη ωριμότητα που έδειξαν οι παράγοντες των δύο ομάδων. Οι κ.κ. Πετρίδης και Σοφοκλέους, έδειξαν τον δρόμο πως πρέπει να συμπεριφέρονται οι σωστοί πρόεδροι. Τι κι αν υπήρξε μια μικρή κόντρα το 2014 για μια… τσάκρα και τόσα άλλα στα τελευταία χρόνια και όχι μόνο; Οι δύο πρόεδροι ως σωστοί gentlemen και πραγματικοί φάροι σοφίας και ανθρωπιάς, πέρασαν τα ορθά μηνύματα στο φίλαθλο κοινό, βάζοντας στην άκρη τις όποιες τους διαφορές. Βρήκαν αυτά που τους ενώνουν και άφησαν στην άκρη όσα τους χώριζαν στο παρελθόν.

Φυσικά για να είμαστε εντελώς δίκαιοι, είδαμε στα τελευταία χρόνια και άλλους προέδρους ομάδων να συμπεριφέρονται ανάλογα σε παρόμοια σκηνικά, όπως τους κ.κ. Καραπατάκη, Πουλλαίδη, Παντελή, Δώρο Σεραφείμ και άλλους. Αν προσθέσουμε σε όλα αυτά, τις πρόσφατες δηλώσεις του κ. Φανιέρου που δέχθηκε τόσο ώριμα τον υποβιβασμό της ομάδας του, τα έξυπνα και χιουμοριστικά λογοπαίγνια στα social media των κ.κ. Καραβίδα και Τορναρίτη σχετικά με πτώσεις, πισίνες και ανόδους,  το συγκλονιστικό φινάλε του πρωταθλήματος με τη συμπαθή ομάδα της Δόξας να κάνει την έκπληξη κερδίζοντας τη μεγάλη κυρία της Κύπρου, στέλνοντας την Αλκή διαβάθμιση, τις αμφίρροπες αναμετρήσεις στη Β κατηγορία με τόσες πολλές ανατροπές… όλα αυτά δείχνουν την τεράστια πρόοδο στο κυπριακό ποδόσφαιρο.

Καταληκτικά, μοναδικό ίσως μελανό σημείο, η ανεπάρκεια των γηπέδων μας. Πολύ μικρές χωρητικότητες που δείχνουν για ακόμη μια φορά, πόσο λάθος προβλέπουμε για τα επόμενα χρόνια. Δεν επιτρέπεται κύριοι να γίνονται αλλεπάλληλα sold out και ο κόσμος να δίνει πραγματικές μάχες για να εξασφαλίζει ένα μαγικό χαρτάκι για να δει τον οποιοδήποτε αγώνα και στο τέλος να αναγκάζεται να καταφεύγει σε καφετέριες ή να σταματά να ασχολείται. Κτίστε επιτέλους γήπεδα των 40 και 50 χιλιάδων θεατών να μπορεί ο απλός κόσμος να απολαμβάνει από κοντά το άθλημα και το υπερθέαμα που προσφέρει. Πραγματικά, ντροπή…