Με ιδιαίτερα συναισθήματα διάβασα όλες της ανακοινώσεις οργανωμένων οπαδών είτε αυτές είναι της ΑΕΛ είτε της Ανόρθωσης ή οποιαδήποτε άλλης ομάδας για τον άδικο χαμό της νεαρής φίλης της ομάδας Κατερίνας.

Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι όλοι αυτοί οι «αλήτες» οπαδοί έχουν πολύ περισσότερα και αγνά συναισθήματα από αυτούς τους δεκάδες / εκατοντάδες «κυρίους» που όχι μόνο διοικούν το ποδόσφαιρο άλλα και την κοινωνία μας γενικότερα.

Το συναίσθημα η αγάπη και η εκτίμηση είναι βαθιά ριζωμένο στον κάθε ελληνοκύπριο οπαδό/φίλαθλο και θα πρέπει να το επιδεικνύουμε σε καθημερινή βάση, σε κάθε ποδοσφαιρικό αγώνα και όχι να μας ενώνει μόνο ο θάνατος.

Τίποτε δεν έχουμε να χωρίσουμε από κανένα.

Όλους μας ενώνει η πατρίδα, η θρησκεία και οι κοινοί αγώνες μας προς τους εχθρούς.

Η Λεμεσός, η Αμμόχωστος, η Λευκωσία, η Πάφος και η Λάρνακα. Αυτή είναι η δική μας Κύπρος.

Οι εχθροί για όλους εμάς για μας είναι ΜΟΝΟ 2. Οι Τούρκοι κατακτητές… και ο Χάρος!

Σίγουρα το ποδόσφαιρο επιφέρει και αντιδικίες αλλά θα πρέπει να τις περιορίσουμε σε λογικά πλαίσια όπως σε όλο τον κόσμο, να το απολαμβάνουμε και να το ζούμε εποικοδομητικά την κάθε μαγική στιγμή που μας προσφέρει η στρογγυλή θεά.

Υ.Σ Καλό ταξίδι Κατερίνα και να ξέρεις ότι πάντα θα αποτελείς σύμβολο για όλους εμάς.