Η στήλη αυτή δεν θα ακολουθεί ποτέ τη συμβατικότητα και τον εύκολο δρόμο. Αν θέλουμε να είμαστε αρεστοί, ρίχνουμε τα κροκοδείλια μας δάκρυα για το θέμα «Άλεφ» και σε συνδυασμό με λίγα μπινελίκια στη διοίκηση, κάνουμε το «ιερό» μας καθήκον και γινόμαστε αρεστοί.

Φυσικά όμως, για το φόβο των Ιουδαίων ξεκινάμε με το αυτονόητο: Ο προγραμματισμός ήδη άργησε και υπάρχει δικαιολογημένη ανησυχία από κάθε λογικό φίλαθλο του Απόλλωνα. Κάποιες επιλογές μας ανησυχούν και ελπίζουμε πως θα μας διαψεύσουν στο γήπεδο, εκεί που κρίνονται όλοι. Καλό όμως είναι να κάνουμε υπομονή, γιατί υπάρχει ακόμη πολλής δρόμος σε ένα μεγάλο καλοκαίρι όπου εκκρεμούν μεταγραφές, η ομάδα προετοιμάζεται, δίνει φιλικούς αγώνες και φιλοδοξούμε να φτάσουμε ξανά μακριά στην Ευρώπη και να εμφανιστούμε πανέτοιμοι στο νέο πρωτάθλημα.

Ας πάμε τώρα στα επικοινωνιακά τερτίπια του αποέλ και του προέδρου του που δυστυχώς φαίνεται πως επηρεάζουν μεγάλη μάζα των δικών μας οπαδών. Όπως πάντα λέμε, υπάρχει η μία όψη του νομίσματος, δηλαδή πως το αποέλ παίρνει ποδοσφαιριστές που ξεχώρισαν σε εμάς και δεν μπορέσαμε να τους κρατήσουμε. Υπάρχει όμως και η άλλη όψη: Θέμα Γιάκολις. Τελευταία μέρα μεταγραφών του Γενάρη και ο άλλος για να διασκεδάσει τα χάλια της ομάδας του, τον ανεπαρκή προπονητή του που παίζει ξύλο με ποδοσφαιριστές της ομάδας, την απομάκρυνση Ενσούε, την οικονομική τρύπα που προδιαγράφεται, τρέχει να κλείσει ένα ποδοσφαιριστή για μια θέση που δεν είχε άμεση ανάγκη, ούτε καν ταίριαζε στην αγωνιστική φιλοσοφία του προπονητή, μόνο και μόνο για να κερδίσει επικοινωνιακούς πόντους και για να δημιουργήσει πρόβλημα σε εμάς. Και μπράβο του, τα κατάφερε! Άσχετα αν ο παίχτης δεν πρόσφερε σχεδόν καθόλου όπως λένε οι ίδιοι στο Αποέλ και φέτος του ψάχνουν θέση για να παίζει μέχρι να διώξουν τον προπονητή…

Και τώρα… Άλεφ. Παιχταράς μεν, καθαρόαιμο 8άρι δε, που προσπαθούν να τον παρουσιάσουν ως 6άρι για να ρίξουν σύννεφα καπνού στην κριτική που τους γίνεται για τους άκομψους χειρισμούς τους στο θέμα Μοράις. Ο κόσμος τους ακόμη ωρύεται για τη θεατρική παράσταση του τελικού κυπέλλου, για την παραμονή του προπονητή, για τα λογιστικά αποτελέσματα της γενικής τους συνέλευσης, για τον Μοράις και πολλά άλλα ενώ τα εισιτήρια διαρκείας είναι σε τραγικά για την εποχή νούμερα. Η απάντηση ακούει στο όνομα Άλεφ και ας είναι παράλογα τρελά αλλά και ύποπτα τα ποσά που ακούγονται, ειδικά για μια ομάδα που ξεκινά τη σαιζόν με μείον 7 εκατομμύρια και μια κλήρωση στην Ευρώπη όπου οι πιθανότητες είναι 50-50.

Θα μου πείτε μαγκιά του, τζογάρει και στο τέλος κερδίζει. Το πώς κερδίζει όλοι γνωρίζουμε. Σίγουρα οι τίτλοι δεν είναι λόγω των επιλογών του και ειδικά ποδοσφαιριστών και προπονητών. Αυτό που πραγματικά κερδίζει και όλοι ξέρουμε τι, είναι ο ίδιος και οι παρατρεχάμενοι του, γλύφτες κλπ που τους ρίχνει κοκαλάκια για να τους έχει αιώνιους υποτακτικούς.

Φίλοι μου Απολλωνίστες, γιατί τα γράφω αυτά; Για να προσπαθήσω να πείσω έστω και λίγους να ξεχάσουν το αποέλ και τον κάθε μιζαδόρο. Όλα αυτά που συμβαίνουν είναι γνωστά και αναμενόμενα. Ο αποέλ από τον καιρό του Μακρίδη (όπου με δικούς μας λανθασμένους χειρισμούς τον πωλήσαμε με μεταγραφή), ουδέποτε κατάφερε να αποκτήσει άμεσα ποδοσφαιριστή του Απόλλωνα αφού πάντοτε έτρωγε πόρτα ακόμα και από τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές μας. Δοκίμασε με παίχτες που θέταμε εμείς εκτός πλάνων (π.χ. Μερκής, Σολωμού, Άλεξ) να μας πλήξει και φυσικά ούτε αυτό του βγήκε. Η τελευταία ελπίδα ήταν με ποδοσφαιριστές που εμείς φέραμε ως δανεικούς (παλιά με Πίντο, τώρα με Γιάκολις και Άλεφ) και που δεν παρέμειναν στην ομάδα μας για τους οποιουσδήποτε λόγους.

Εμάς η έγνοια μας πρέπει να είναι αποκλειστικά η δική μας ομάδα. Και η κριτική μας να γίνεται για τον τρόπο λειτουργίας, τον προγραμματισμό, τις δικές μας μεταγραφές, το δικό μας σύνολο όταν το δούμε στο γήπεδο. Το αποέλ ας συνεχίσει με τις γνωστές τακτικές του. Αλλά να ξέρει πως ο ψεύτης και ο κλέφτης, δεν χαίρονται για πολύ. Κάποια στιγμή θα γίνει το μεγάλο μπαμ (ένα άλλο και όχι το μεταγραφικό που γράφουν όλοι οι καθοδηγούμενοι δημοσιογράφοι) και η αποκαθήλωση θα είναι ακαριαία και θορυβώδης.

Ναι λοιπόν στην κριτική και στις ψηλές απαιτήσεις αλλά όχι στον πανικό και στο μηδενισμό. Και ας χαλαρώσουμε λίγο. Είναι καλοκαίρι, ζούμε στην πιο όμορφη πόλη της Κύπρου, ας απολαύσουμε τη θάλασσα, τις μπυρίτσες μας και ότι άλλο γουστάρει ο καθένας…