Η τριάρα στην Ολλανδία δεν πείραξε κανένα. Όλοι ξέραμε ποιος ήταν ο αντίπαλος. Πόσο μεγάλη ομάδα είναι η Αϊντχόβεν.

Αυτό που ενόχλησε ή έκανε πολλούς να νιώθουν αδικία από το αποτέλεσμα, είναι ο τρόπος με τον οποίο κατέληξε ο δείκτης του σκορ στο 3-0..

Η εικόνα του πρώτου ημιχρόνου έδειχνε ότι ο αγώνας ήταν υπό τον έλεγχο μας. Με τίποτα δεν φαινόταν ότι θα έφτανε σε τριάρα.

Οι ποδοσφαιριστές μας έβγαιναν νικητές στις περισσότερες μονομαχίες και κατάφεραν να διαχειριστούν την αναμέτρηση όπως έπρεπε.

Δημιούργησαν και τις προϋποθέσεις για γκολ με αποκορύφωμα την ευκαιρία του Γιαννιώτα.

Στο 2ο ημίχρονο μπήκαμε στον αγωνιστικό χώρο με την ίδια τακτική και πλάνο ωστόσο ένα λάθος στην αντίπαλη περιοχή (!) έδωσε την ευκαιρία στους Ολλανδούς να σκοράρουν!

Η αλήθεια είναι πως εκείνη η φάση ήταν αντεπίθεση για σεμινάριο. Η μπάλα διέσχισε ολόκληρο το γήπεδο, από την περιοχή τους προς το τέρμα μας, σε λιγότερο από 10 δευτερόλεπτα.

Με το καλημέρα του ημιχρόνου δεχθήκαμε αυτό το γκολ που φανερά επηρέασε όλη την ομάδα.

Το δεύτερο γκολ προήλθε επίσης από ένα λάθος στο χώρο της μεσαίας γραμμής. Κάτι παρόμοιο έγινε και στο τρίτο γκολ που η απομάκρυνση της μπάλας έγινε σε χώρο όπου υπήρχε αντίπαλος.

Παρόλα αυτά στο β’ μέρος δημιουργήσαμε ακόμη δύο καλές ευκαιρίες με κορυφαία την φάση του Παπουλή. Τουλάχιστον να γινότανε το 3-1. Το αξίζαμε και θα είχαμε περισσότερες πιθανότητες.

Που ξέρεις; Μπορεί να γινόταν και το 3-2 στη συνέχεια.

Κρίμα για την εμφάνιση του α’ μέρους.