Εντελώς τυχαία άκουγα στο ραδιόφωνο τον “αγαπημένο” μου coach.

Γνωστός αποελίστας ο τύπος χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα κακό, αλλά ο τρόπος που υπερασπίζεται πολλές φορές την ομάδα του είναι πέρα για πέρα κάφρικος. Πόσο μάλλον σε ένα ουδέτερο μέσο όπως είναι ο ραδιοσταθμός όπου εργάζεται.

Τελοσπάντων, δεν είναι αυτός το θέμα μας.

Άκουγα που λέτε την εκπομπή του όπου βγαίνουν οι ακροατές στον αέρα.

Ένας λοιπόν ακροατής είπε επί λεξεί και χωρίς καμία υπερβολή:

«Πάω από το 1976 σε όλους τους τελικούς της ομάδας μου, αλλά φέτος δεν θα πάω. Μου είπε ένας φίλος μου που έχει γνωστούς στη διοίκηση της αελ, ότι είναι δωσμένο. Δεν θέλω να πάω σε στημένο αγώνα».

Μέχρι εδώ όλα καλώς, ένας φίλαθλος ο οποίος δεν μπορεί την κλεψιά και την αδικία.

Και συνεχίζει ο τύπος…

«Βέβαια, δεν αδικώ την διοίκηση που επέλεξε να δώσει το κύπελλο για να πάρει το πρωτάθλημα. Το πρωτάθλημα είναι απαραίτητο.» Εννοώντας τις οικονομικές προεκτάσεις του θέματος.

Τι έγινε εδώ φίλε; Που πήγε η ευθιξία σου; Αλλά αυτοί ήσασταν, είστε και θα είσαστε. Μαθημένοι στη κλεψιά και στο μότο “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα”.

Να γίνει η δουλειά σας χωρίς κόπο και ειλικρινή προσπάθεια αλλά με ανταλλαγές τροπαίων και παιχνιδιών.

Αυτό που με λίγα λόγια σας λέμε εμείς από πέρσι… αλλαξοκωλιές.